Şahit.

1.

Aniden hissetti acıyı baldırında...

Sendeledi, ağır ağır yaklaştı toprağa, istemsizce öne doğru uzattığı kollarına baktı, kollarındaki kesiklere, kesiklerin üzerindeki pıhtılaşmış kan damlacıklarına, damlacıkların üzerinde toplanmış mikroplara, mikropların şehvetle gerilmiş dudaklarına, dudakların arasından fırlayıveren sivri dişlerine, dişlerin gerisindeki gırtlağa, gırtlağın devamındaki mideye ve midelerindeki bastırılamaz açlığa...,

Düştü, sarsıldı iç organları darbenin şiddetiyle, kalbi çarptı göğüs kafesine, yer yerinden oynadı, nefesi kesildi, elleri çizildi, çocukluk günlerinin korkuları akın etti yüreğine, enfeksiyon kelimesi geldi yerleşti baş köşeye...

İmgeler yanıp sönmeye başladı zihninde...

Bir tabanca.

Döne döne ilerleyen kurşun.

Kurşunun etrafında yarılan hava.

Yanmış et kokusu ve acı.

Kırmızıydı acının rengi...

Sonra yeniden hızlandı her şey, yuvarlandı, inledi, küfretti, kafasında oluşmuş çatlakları doldurmaya başladı. Karanlık bir oda, öfkeyle çarpılmış suratlar, aniden açılan bir kapı ve bacaklarındaki acı, yanan ciğerleri ve ümit, ufacık cılız bir ümit...

2.

Adam silahını doğrulttu...

Kalp atışlarını yavaşlatıp nişan aldı, yavaş yavaş geçti ellerindeki titreme, tetik aşağıya kaydı, tabanca geriye tepti, start verildi, avcı fırladı sahibinin emriyle, mahşeri bir hızla ilerledi kaçmaya çalışan et yığınına doğru, mermi ete saplandı, adam etrafa saçılan kanı gördü, kurşunun açtığı deliği...

Ellerini aşağıya indirip bir sigara yaktı.

3.

Kadın demliği eline alıp bardağa yaklaştı, ılık rüzgarla beraber yarı aralık pencereden içeriye dolan gürültü dikkatini çekti, kafasını uzatıp dışarıya baktı.

Kaçağı gördü...

Avcıyı gördü...

Tabancanın sesini duydu...

Mermi yavaş yavaş kaçağa doğru ilerlerken, bir çığlık eşliğinde kurtuluverdi demlik kadının elinden, dayanamadı yerçekiminin cazibesine...

İki saat sonra, cansız beden öylece uzandığı kaldırımın üzerinden kaldırılırken, kadın meraklı komşularına halıdaki lekeyi gösterdi.

Nasıl çıkacaktı bu şimdi?